- educatie
- ringmaat
- algemene voorwaarden
- garantie
- links
- contact
- bestel/betaal info
- ervaringen



De kwaliteit van het slijpsel en de proporties van een diamant zijn zeer belangrijk. Ze bepalen het vuur, de schittering en de glans van de diamant. Als deze factoren beneden de norm vallen, wordt het uitzicht van een diamant negatief be´nvloed. De briljant of het ronde slijpsel is het meest populair, maar andere vormen zoals de markies, de peer, het ovaal, de smaragd, de hartvorm en andere worden ook erg gewaardeerd.











De eerste diamanten werden ontdekt in India rond 500 (voor Christus). De eerste eenheid die gebruikt werd om er het gewicht van te meten was het zaad van de Johannesbroodboom (carob), dit kwam overeen met 1,00 karaat diamant.

NB: men mag de karaat van diamant niet verwarren met de karaat goud, de eerste meet het gewicht van een edelsteen, de tweede het gehalte (de zuiverheid) van het edel metaal.

De meting van het gewicht in karaat
Het gewicht van een diamant wordt gemeten in karaat. Dit is de factor die het eenvoudigst te bepalen valt. Een karaat is onderverdeeld in 100 punten. Een diamant van 75 punten weegt dus 0.75 karaat. Nochtans, twee diamanten van eenzelfde gewicht kunnen veel verschillen in waarde, afhankelijk van slijpsel, kleur en helderheid. Kwaliteit wordt niet enkel gemeten als gewicht.

Tegenwoordig gebruikt men een metrisch stelsel om diamanten te wegen en die wordt dan omgezet naar de karaat die de enige meeteenheid voor diamant is. De instrumenten die hiervoor gebruikt worden zijn: de schroef-micrometer, de Moh meter en de hefboom meter, om er slechts enkelen te noemen.

De schaal hieronder geeft het Gewicht in karaat weer, de Diameter en de Hoogte.







Om de helderheid van een steen te kunnen bepalen, moet een expert geraadpleegd worden, die de steen onder een loep (10x vergrotend) bekijkt. De meeste diamanten ontstaan met "geboorte vlekken" die bekend staan als "inclusies" of insluitingen. Hoe minder die er zijn, hoe meer licht er door de diamant heen kan en hoe mooier hij zal schitteren. Meer dan welke andere edelsteen ook, kan de diamant een uitzonderlijk heldere schittering weergeven. De definitie geldt: hoe minder inclusies, en hoe minder oppervlakte vlekken, hoe hoger de waarde van de diamant.

De helderheid van de diamant kan door twee soorten onzuiverheden (flaws) be´nvloed worden, namelijk:

Externe onzuiverheden
Dit zijn oppervlakte onzuiverheden die te wijten zijn aan slijtage door gebruik of beschadiging tijdens het slijpen.

Interne onzuiverheden Dit zijn onzuiverheden die zich bevinden binnenin de steen. Er bestaan talrijke soorten. De belangrijkste zijn:

De zwarte of donkere vlekken (spots) - donkere vlekken die in de koolstof ontstaan.
De sluier (clouds) - Microscopische sluier inclusies die de helderheid verzwakken.
De breuken (pluimen of feather) - de meeste onzuiverheden in de stenen komen voort uit een moleculaire breuk in de opbouw van de koolstof structuur van de diamant.

De bepaling van graden van helderheid.

De meest gebruikte instrumenten om de helderheid te bepalen zijn de loep of de microscoop (vergroting 10 x). Dit wil ook zeggen dat een onzuiverheid die niet kan opgemerkt worden bij een vergroting van 10 x , ook als niet bestaand wordt beschouwd.







Van de geringste gele tot bruine kleuring, tot het meest uitzonderlijke roze, via het blauw, het groen en alle andere kleuren die gekend staan als "fancies", is het nog steeds de onzichtbare (witte) kleur die het meest begeerd is. Een kleurloze diamant laat alle wit licht door zich heengaan en versplintert het in weergaloze regenboog-kleuren.

De meest verhandelde diamanten zijn kleurloos of lichtgeel getint. Er bestaan slecht 25 elementen die de zuiverheid van diamanten aantasten. Eigenlijk is een diamant voor 99,95 % pure carbon. De elementen die de kleur be´nvloeden zijn:

stikstof -- geel
borium -- blauw
kristallijne-onzuiverheden -- roze, bruine en rode
natuurlijke straling -- groen

Sommige diamanten zijn fluorescerend, andere gloeien soms zelfs. De fluorescentie ontstaat door een reactie van het licht met de atomen van de steen. Meestal heeft ze een blauwe kleur. De fluorescentie moet getoond en uitgelegd worden bij de aankoop, soms kan ze zelfs dienen als identificatie van de steen.





Meer informatie vindt u op deze